Doku iyileştikten sonra bir hastada yalnız bir bölgede PPD 5 mm, BOP (+); diğer bütün bölgelerde PPD ≤4 mm ölçülüyor. En uygun sonraki karar hangisidir?
- A) Tüm dişlere rutin sistemik antibiyotik verilmelidir
- B) Rezidüel 5 mm kanayan bölgeyi yeniden değerlendirmek ve gerekirse ek hedefli tedavi planlamak
- C) Sadece rezidüel 5 mm bölge bulunduğu için bütün dişler çekilmelidir
- D) Hasta mutlaka hiç kontrolsüz SPC'ye alınmalıdır
- E) BOP pozitifliği başarılı tedavinin kesin kanıtıdır
Doğru cevap: B
Çözüm: Tek bir >4 mm BOP pozitif cep bile EFP sonlanım hedefinin sağlanmadığını gösterir; sonraki yaklaşım bölgesel bulguya göre seçilir.
Kontrol muayenesinde kanamasız 6 mm PPD ve kanamalı 4 mm PPD saptanan hastada hangi gerekçe tedavi sonlanımını dışlar?
- A) Hastada mutlaka Grade A bulunması
- B) Yalnız 4 mm kanayan cep varlığı
- C) 4 mm cep varlığının her zaman progresyon göstermesi
- D) Kanamasız ceplerde her zaman tam iyileşme olması
- E) BOP'den bağımsız olarak 6 mm derin cep varlığı
Doğru cevap: E
Çözüm: EFP'de ≥6 mm cep bulunmaması bağımsız hedeftir; 4 mm kanayan cep tek başına >4 mm kanayan cep ölçütünü karşılamaz.
Bir hastada 5 mm PPD ve BOP (−) mevcut, başka ≥6 mm cep yok ve plak kontrolü iyi. Hangi karar ilke olarak en uygundur?
- A) Başarılı sonlanım için bütün cepler 0 mm olmalıdır
- B) Bireysel risk değerlendirmesiyle destekleyici periodontal bakıma geçiş düşünülebilir
- C) Tek bir 5 mm kanamasız cep zorunlu flep cerrahisi endikasyonudur
- D) Kanamasız 5 mm cep mutlaka antibiyotik gerektirir
- E) Hasta periyodik değerlendirmeden tamamen çıkarılmalıdır
Doğru cevap: B
Çözüm: EFP sonlanımları bu bulguyla karşılanabilir; uzun dönem izlem yine risk ve periodontal öyküye göre planlanır.
Yeniden değerlendirmede PPD 5 mm BOP (+) ve az sayıda derin anatomik furkasyon bölgeleri kalmışsa en rasyonel plan hangisidir?
- A) Yalnız hastanın yaşına bakarak karar vermek
- B) Her olguda aynı ilaç ve aynı cerrahiyi uygulamak
- C) Periodontal chart kaydını silmek
- D) Enflamasyonu iyileştirmeden tüm kontrolleri durdurmak
- E) Önceki tedavi yanıtını, anatomik erişimi ve hijyeni değerlendirip hedefli üçüncü basamak yaklaşımı seçmek
Doğru cevap: E
Çözüm: Persistan kanayan cepler ve furkasyon gibi erişim güçlükleri yeniden değerlendirme sonrası ek bölgesel tedavi gerektirebilir.
Başlangıçta PPD 7 mm ve BOP (+), tedavi sonrası PPD 4 mm ve BOP (−) olan bir bölgede hangi sonuç doğrudur?
- A) Klinik cep ve enflamasyon iyileşmiştir ancak histolojik rejenerasyon tek başına kanıtlanmaz
- B) Histolojik olarak yeni sement ve PDL oluştuğu kesinleşmiştir
- C) Hastada periodontitis öyküsü sonlanmıştır
- D) Gingival çekilme görülmesi imkânsızdır
- E) Tüm ataşman kaybı mutlaka geri dönmüştür
Doğru cevap: A
Çözüm: PPD ve kanama yanıtı klinik iyileşmeye işaret eder; rejenerasyon histolojik doku oluşumunu gerektiren farklı bir kavramdır.
Diyabet kontrolü zayıf, plak indeksi yüksek ve ara yüz bakımı olmayan bir hastada neden yalnız tekrar subgingival enstrümantasyon yeterli değildir?
- A) Her hastada tek müdahale daima antibiyotiktir
- B) Risk faktörleri ve evde biyofilm kontrolü eşzamanlı düzeltilmezse nüks olasılığı sürer
- C) Diyabet periodontitisle hiçbir bağlantı göstermez
- D) Biyofilm tedavi sonrası tekrar oluşamaz
- E) Oral hijyen sadece gingivitis olgularında önemlidir
Doğru cevap: B
Çözüm: Periodontitis yönetiminde mekanik klinik tedavinin yanında kalıcı öz bakım, sigara ve metabolik risk kontrolü esastır.
Uzun süre klorheksidin gargarası kullanan ve renklenme yakınması olan hastaya en uygun bilimsel açıklama hangisidir?
- A) Klorheksidin tek başına derin kalkulusu uzaklaştırır
- B) Uzun süreli kullanımın hiçbir advers etkisi yoktur
- C) Klorheksidin yardımcı ajandır; süre ve endikasyon gözden geçirilmeli, mekanik kontrol temel alınmalıdır
- D) Gargara kullanımı tüm kontrolleri gereksiz kılar
- E) Renklenme klorheksidinin yeni mine ürettiğini kanıtlar
Doğru cevap: C
Çözüm: Klorheksidin uzun kullanımda renklenme ve tat değişikliği yapabilir; sürekli temel tedavi olarak kullanılmaz.
Genç yetişkin, generalize Evre III periodontitis hastasında sistemik antibiyotik desteği için hangi seçenek klinik kanıta daha uygundur?
- A) Alerji öyküsünü ve ilaç etkileşimini sorgulamamak
- B) İlaç direncinin klinik önemi olmadığını varsaymak
- C) Mekanik tedaviye ek olarak seçilmiş olguda yarar-risk ve direnç değerlendirmesi yapmak
- D) Subgingival işlemi antibiyotikle tamamen değiştirmek
- E) Tüm Evre I hastalarına aynı antibiyotiği zorunlu yazmak
Doğru cevap: C
Çözüm: EFP genel rutin sistemik antibiyotik kullanımını önermez; seçilmiş genç ve generalize Evre III gibi gruplarda ek kullanım düşünülebilir.
Periodontal bakıma uyumlu, düşük riskli stabil bir hastaya üç ayda bir zorunlu kontrol ile yüksek riskli hastaya on iki ayda bir kontrol belirleyen yaklaşımın temel kusuru nedir?
- A) Riskin yalnız diş renginden hesaplanabilmesi
- B) Sondlama kanamasının her durumda sıfır olması
- C) Her hastanın mutlaka aylık cerrahi görmesi
- D) SPC'nin tüm hastalarda tamamen yasaklanmış olması
- E) Ziyaret aralıkları periodontal risk ve klinik stabiliteye göre kişiselleştirilmemiştir
Doğru cevap: E
Çözüm: EFP SPC'yi 3–12 ay arasında hastanın risk profiline ve periodontal koşullarına göre planlamayı önerir.
İki farklı hasta aynı 4 mm rezidüel PPD değerini gösteriyor; birinde plak kontrolü iyi ve BOP (−), diğerinde yaygın BOP (+) var. Hangi yaklaşım doğrudur?
- A) Her iki hasta kesin aynı prognozu taşır
- B) Sadece PPD diğer tüm ölçümleri geçersiz kılar
- C) İkinci hastaya tüm dişler için otomatik implant planlanır
- D) Bakım ve risk planı tek PPD sayısına değil kanama, plak, öykü ve diğer bulgulara dayanmalıdır
- E) BOP periodontal değerlendirmede kullanılmaz
Doğru cevap: D
Çözüm: PPD aynı olsa da inflamasyon ve davranışsal riskler klinik karar ve SPC yoğunluğunu değiştirebilir.
Periodontal tedavi sonrasında BOP (−) görülen bir bölgede aşağıdaki durumlardan hangisi yine de bulunabilir?
- A) Geçmişte hiç periodontal hastalık bulunmadığının kesin kanıtı
- B) Alveol kemiğinin tümüyle yenilenmiş olduğunun kesin kanıtı
- C) Geçmiş ataşman kaybı ve rezidüel derin periodontal cep
- D) Destekleyici periodontal bakıma artık hiç gerek olmaması
- E) Periodontal sondlama derinliğinin mutlaka 0 mm olması
Doğru cevap: C
Çözüm: BOP negatifliği mevcut kanama olmadığını gösterir; geçmişte oluşmuş ataşman kaybı ve derin cep varlığını kesinlikle dışlamaz.
Periodontitisli hastada tedavinin ikinci basamağında ultrasonik enstrümantasyon sonrası bazı erişimi güç kök konkavitelerinde kalkulus kalması halinde en uygun yaklaşım hangisidir?
- A) Sadece diş rengini değiştirerek tedaviyi bitirmek
- B) Kalan birikimi fizyolojik sement sayıp her durumda bırakmak
- C) Her diş için otomatik çekim yapmak
- D) Anatomik erişimi değerlendirip uygun el aletleri veya hedefli ek işlemle kalan birikimi yönetmek
- E) Biyofilm kontrolü yerine yalnız analjezik vermek
Doğru cevap: D
Çözüm: Kök konkaviteleri ve furkasyonlar mekanik erişimi güçleştirir; gerektiğinde kombine veya ek hedefli yaklaşım uygundur.
Hasta günlük interdental temizlik yapamıyor ve önceki kontrolünde subgingival işlem uygulanmış. Uzun dönem başarı için en doğru odak hangisidir?
- A) Hastanın becerisine uygun araç ve eğitimle öz bakım kapasitesini güçlendirmek
- B) Tedaviyi yalnız yılda bir gargara reçetesine indirgemek
- C) Her gün sistemik antibiyotik başlatmak
- D) Tüm ev bakımının gereksiz olduğunu açıklamak
- E) Periodontal cepleri artık takip etmemek
Doğru cevap: A
Çözüm: Profesyonel müdahalenin sağladığı iyileşmenin sürmesi için sürdürülebilir interdental plak kontrolü önemlidir.
EFP Evre I–III periodontitis yaklaşımında ikinci basamak sonrasında kalıcı rezidüel ≥6 mm cep görülürse temel karar ağacı hangisidir?
- A) Tüm hastalara yalnız ağız gargarası başlamak
- B) İyileşme ve hijyeni yeniden ölçmek, rezidüel bölge için üçüncü basamağı değerlendirmek
- C) Birinci basamağı ve tüm ölçümleri geçmişten silmek
- D) Herhangi bir ek kontrole gerek olmadığına karar vermek
- E) Hastaya otomatik periodontal sağlık tanısı koymak
Doğru cevap: B
Çözüm: Derin cep sonlanımına ulaşılamamışsa yeniden değerlendirme ve uygun ek tedavi kılavuz yaklaşımıdır.
EFP sonlanım hedeflerine göre hangi tek başına bulgu başarılı tedavi sonlanımını kesin dışlar?
- A) Kanamasız 3 mm cep bulunması
- B) Hiç derin cep yokken bir bölgede sağlıklı sulkus olması
- C) BOP negatif olsa dahi 6 mm veya daha derin periodontal cep bulunması
- D) 3 mm PPD ve iyi hijyen bulunması
- E) Kanamasız 4 mm cep bulunması
Doğru cevap: C
Çözüm: Derin cep ≥6 mm ise BOP durumundan bağımsız olarak EFP'nin sonlanım hedefi karşılanmamıştır.
Tedavi sonrası CAL'nin hâlâ yüksek, PPD'nin ise azalmış olduğu hastada hangi yorum uygun olur?
- A) CAL yüksekse tedavi başarısızlığı kesindir
- B) CAL ile PPD her zaman matematiksel olarak aynıdır
- C) PPD azalmasıyla eski kemik kaybı mutlaka sıfırlanır
- D) Tedavi sonrası destekleyici bakım yapılamaz
- E) Geçmiş ataşman kaybı sürerken klinik inflamasyon ve cep derinliği azalabilir
Doğru cevap: E
Çözüm: CAL geçmiş destek kaybını da yansıtır; PPD enflamasyon ve gingival konuma bağlı olarak iyileşebilir.
Bir hasta her kontrolde aynı klorheksidin reçetesini alıyor ancak ara yüz bakımı ve plak kontrolü hiç değerlendirilmiyor. Bu yaklaşımın başlıca hatası nedir?
- A) Her zaman subgingival enstrümantasyonun fazla uygulanması
- B) Periodontal sondlamanın evde yapılması
- C) Klorheksidinin tüm bakterileri kalıcı olarak ortadan kaldırması
- D) Tedavi sonrası periodontal nüksün imkânsız olması
- E) Temel mekanik plak kontrolü ve kişiselleştirilmiş bakımın ihmal edilmesi
Doğru cevap: E
Çözüm: Yardımcı antiseptikler hasta eğitimi, günlük biyofilm uzaklaştırma ve klinik izlem yerine geçmez.
Diş etinde kanama artışıyla birlikte yeni PPD artışı ve yeni CAL kaybı görülen SPC hastasında en uygun yaklaşım hangisidir?
- A) Mutlaka hastayı kalıcı olarak tedaviden çıkarmak
- B) Yalnız mine beyazlatma uygulamak
- C) Olası nüks veya progresyonu araştırıp yeniden periodontal tanı ve aktif tedavi planı oluşturmak
- D) Tüm yeni verileri ölçüm hatası saymak
- E) Önceki stabilite kararını hiç değiştirmemek
Doğru cevap: C
Çözüm: SPC'de yeni ataşman kaybı, artan PPD ve kanama hastalığın yeniden aktivitesi için değerlendirme gerektirir.
Akut periodontal apsede lokalize şişlik ve püy bulunan ancak sistemik yayılım bulgusu olmayan hastada temel yaklaşım hangisidir?
- A) Klinik değerlendirme ile drenaj ve lokal etken kontrolünü öncelemek
- B) Her vakada hiçbir muayene yapmadan SPC'ye dönmek
- C) Otomatik olarak bütün dişleri çekmek
- D) Sürekli gargara dışında tedavi olmaması
- E) Sadece antibiyotik verip lokal kaynağı hiçbir zaman değerlendirmemek
Doğru cevap: A
Çözüm: Lokal periodontal apsede drenaj ve etiyolojik kontrol temel girişimlerdir; sistemik antibiyotik duruma göre eklenir.
Aktif tedavi tamamlandıktan sonra PPD 3–4 mm, BOP (−) ve iyi plak kontrolü olan hastada eski evre III tanısının silinmesi niçin uygun değildir?
- A) Tarihsel destek kaybı artık hiçbir bilgi sağlamaz
- B) Klinik başarı mutlaka tüm alveol kemiğini yeniler
- C) Periodontitis evreleri yalnız işlem sırasında kullanılır
- D) Periodontitis öyküsü ve destek doku kaybı tedavi sonrasında da risk sınıflamasında önemini sürdürür
- E) SPC sadece gingivitis hastaları içindir
Doğru cevap: D
Çözüm: Tedavi stabilite sağlayabilir ancak önceden oluşmuş periodontitis öyküsü ve bakım gereksinimi devam eder.